Bezumowne korzystanie. Narzędziem, które może zachęcić byłego najemcę/dzierżawcę do zwrotu nieruchomości jest określenie w umowie wynagrodzenia, które Nadleśnictwo będzie naliczać pomiędzy ustaniem umowy a faktycznym zwrotem gruntu. Może być ono naliczone w wysokości dotychczasowego czynszu lub jego wielokrotności.

Powództwo negatoryjne, czyli zaniechanie naruszenia i przywrócenie stanu poprzedniego. Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń (powództwo

Zapisz się na newsletter Zobacz przykładowy newsletter Zapisz się Wpisz poprawny e-mail Unieważniony kredyt frankowy a bezumowne korzystanie z kapitału. Czy jest się czego obawiać? Czy po sądowym unieważnieniu wadliwej umowy kredytowej bankowi należy się od kredytobiorcy wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z kapitału? Jak orzekają w takich sprawach sądy? Wyjaśnia Kamila Grabalska, aplikant radcowski z Kancelarii Rachelski i Wspólnicy. Z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy, można na podstawie art. 224 § 1 kc (kodeksu cywilnego), żądać zapłaty wynagrodzenia - ten, kto korzysta z rzeczy bez tytułu prawnego, musi się liczyć z obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy. Warto jednak pamiętać, iż roszczenie to można zgłosić tylko Sprawa dotyczy wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez PKP oraz odszkodowania za uszkodzenie budynku spowodowane przejeżdżającymi pociągami. Poznań dnia ... roku POZEW w sprawie: Jana P. ul. xxxx 42 00-000 Poznań - powoda - zast. przez adw. Tomasza Grzybkowskiego 61-762 Poznań, ul. Dominikańska 3 m 4 - c/a - Zachodniej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych Al. Niepodległości 8 61-875 Poznań - pozwanemu - wartość przedmiotu sporu: złotych I Wydział Cywilny Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu W imieniu powoda, z powołaniem się na załączone pełnomocnictwo do reprezentowania w tej sprawie, wnoszę: I. o nakazanie pozwanemu, aby wydał powodowi część nieruchomości położonej w Poznaniu, przy ulicy xxxx 42, działki nr 00 zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w Poznaniu KW o powierzchni 120 m2, na której pozwany zbudował torowisko kolejowe. II. o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia następnego od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty. III. o nakazanie pozwanemu, aby wzdłuż nieruchomości położonej w Poznaniu, przy ulicy xxx 42, wzdłuż działki nr 00 zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w Poznaniu KW od strony torowiska kolejowego wykonał ekran dźwiękochłonny, o wysokości 3 metrów. IV. o przeprowadzenie rozprawy również w razie nieobecności strony powodowej, V. o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie złote Uzasadnienie I. Powód jest właścicielem nieruchomości położonej w Poznaniu, przy ulicy XX 42, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w Poznaniu KW o powierzchni 1700 m2. Dowód: przesłuchanie stron Pozwany samowolnie zajął część nieruchomości powoda o powierzchni 120 m2, włada nią bez zgody powoda, bez tytułu prawnego. Dowód: przesłuchanie stron II. Podstawę prawną roszczenia powoda stanowi norma prawna wynikająca z treści art. 140 kodeksu cywilnego w związku z art. 222 § 1 kodeksu cywilnego. III. Powód dochodzi ponadto wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez pozwanego z części nieruchomości powoda. Powód przyjmuje, iż wynagrodzenie za korzystanie z jednego metra kwadratowego należącej do niego nieruchomości winno wynosić 5 zł. Miesięczne wynagrodzenie za bezumowne korzystanie przez pozwanego z części nieruchomości powoda winno wynosić: 120 m x 5 zł = 600,00 złotych miesięcznie Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie przez pozwanego z części nieruchomości powoda za okres ostatnich 10 lat winno wynosić: 10 x /600 zł x 12 miesięcy/ = złotych IV. Podstawę prawną roszczenia powoda o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie przez pozwanego z części nieruchomości powoda stanowi norma prawna wynikająca z treści art. 225 kodeksu cywilnego w związku z art. 224 § 2 kodeksu cywilnego. V. Powód dochodzi także odszkodowania za uszkodzenia w budynku położonym na jego nieruchomości spowodowane przez przejeżdżające w odległości ok. 2,5 metra pociągi. Na odszkodowanie składają się: - koszty wzmocnienia fundamentów - zł - koszty usunięcia pęknięcia ścian - zł - koszty wymiany okien na okna plastikowe, o podwyższonej dźwiękoszczelności - zł razem - zł Ponadto powód dochodzi kwoty złotych tytułem kosztów niezbędnych do rozebrania torowiska wybudowanego na nieruchomości powoda, usunięcia nasypu kolejowego, rekultywacji gruntu. VI. Podstawę prawną roszczenia odszkodowawczego stanowi norma prawna wynikająca z treści art. 415 kodeksu cywilnego. VII. Powód dochodzi ponadto nakazania pozwanemu, aby wzdłuż nieruchomości położonej w Poznaniu, przy ulicy XX 42, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w Poznaniu KW od strony torowiska kolejowego wykonał ekran dźwiękochłonny, o wysokości 3 metrów. Pozwany jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, na której wybudował część szlaku kolejowego oraz stację rozrządową - wykorzystuje swoją nieruchomość w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Powód nie domaga się zatrzymania z tego powodu działalności przedsiębiorstwa pozwanego, co wydaje się mało racjonalne, ale domaga się wykonania przez pozwanego ekranów dźwiękochłonnych ograniczających skutki działalności pozwanego. Pogląd taki wynika także z orzecznictwa Sądu Najwyższego1. Załączniki: 1. Pełnomocnictwo 2. Odpis pozwu (adwokat Tomasz Grzybkowski) 1 uchwała SN U III CZP 4/84 OSNC 1984/10/171 Glosa: Piątowski J. OSP: 1985 r. nr 6 Glosa: Serda J. OSP: 1985 r. nr 6 Uniemożliwianie lub utrudnianie właścicielowi nieruchomości odbioru programu telewizyjnego na skutek wzniesienia budynków na nieruchomości sąsiedniej stanowi działanie zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę w rozumieniu art. 144 W takim wypadku osobie narażonej na tego rodzaju zakłócenia przysługuje roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem (art. 222 § 2 Stosownie do okoliczności przywrócenie do stanu poprzedniego może wyrażać się w nakazaniu osobie zakłócającej podłączenia na jej koszt urządzeń telewizyjnych do instalacji znajdującej się na nieruchomości sąsiedniej. Streszczenie treści apelacji w tej sprawie: Do Sądu Apelacyjnego w Poznaniu pozwany PKP złożył apelację, domagając się zmiany zaskarżonego powództwa w pkt I. co do kwoty złotych, w pkt. II i III wyroku w całości; zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Pozwany zarzuca że ustalenia faktyczne Sądu są niezgodne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie; ponadto przekroczona została granica swobodnej oceny dowodów (pominięcie dowodu z zeznania świadka orzeczenie niezgodnie z opiniami biegłych oraz zdaniem powoda nie wskazano również przyczyn dla których Sąd odmówił wiarygodności oświadczeniu świadka I. Pozwany kwestionuje wysokość ustalonego przez Sąd wynagrodzenia za korzystanie przez pozwanego z części nieruchomości powoda. Zdaniem powoda wyliczenia stawki podane przez biegłego (na których sąd oparł swoje orzeczenie) sporządzone zostały w sposób niewystarczająco poparty podstawami. Powód twierdzi, że stawka 5 złotych za metr kwadratowy to stawka zbyt wysoka - powołując się na opinii innych biegłych. II. Sąd Okręgowy nakazał pozwanemu, by wydał powodowi posiadaną przez niego część nieruchomości (o powierzchni 120 m2). Zdaniem sądu pozwany wykorzystuje zaistniałą sytuację i nie podejmuje żadnych działań, aby uregulować stan prawny części nieruchomości zajętej przez niego, nie liczy się z interesem powoda. Pozwany twierdzi jednak, że powód nabył sporną nieruchomość w 1984 roku od wiedząc, że część nieruchomości była za zgodą poprzedników obecnego właściciela we władaniu pozwanego. Powód powołuje się na protokół z 1976 roku, w którym małżonkowie T. zezwolili pozwanemu na zajęcie części nieruchomości wnosząc jednocześnie, aby nabycie nieruchomości nastąpiło w jak najpóźniejszym terminie. Dlatego pozwany nie dążył za wszelką cenę do sfinalizowania sprawy wykupu. Pozwany wskazuje również, że w momencie sprzedaży nieruchomości (w 1984 roku) nie poinformowano pozwanego o zmianie stanu faktycznego, a o nowym właścicielu pozwany dowiedział się dopiero w 1995 roku. Od tego czasu - jak twierdzi pozwany - podejmowane były liczne próby uregulowania stanu prawnego. Pertraktacje nie przyniosły jednak efektu - między innymi na skutek zmian organizacyjnych oraz zbyt wysokich żądań powoda odnośnie ceny wykupu. Pozwany zaznacza, że chcąc zrekompensować niemożność korzystania z części nieruchomości wypłacił powodowi kwotę 700 złotych, opierając się na opinii biegłego Pozwany kwestionuje również decyzję Sądu odnośnie wydania spornej nieruchomości. Biegli stwierdzili, że z uwagi na usytuowanie i istniejące zagospodarowanie nieruchomości, uwolnionej powierzchni nie można w jakikolwiek sposób wykorzystać. Pozwany twierdzi, że "poza uwolnieniem części nieruchomości spod infrastruktury kolejowej nie nastąpi polepszenie warunków środowiska, a wręcz odwrotnie - nastąpi ich pogorszenie". III. Pozwany kwestionuje wydane w orzeczeniu Sądu zobowiązanie pozwanego do wykonania ekranu dźwiękochłonnego o wysokości 3 metrów. W opinii biegłego, na którą powołuje się pozwany, ekran dźwiękochłonny ustawiony w tym miejscu, by spełniał swoje zadanie, powinien mieć wysokość 5 metrów. Pozwany zaznacza, że Sąd Okręgowy nie wziął w tym przypadku pod uwagę opinii biegłego, a tylko wolę powoda. Pozwany powołuje się również na informację uzyskaną przez pozwanego z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej. Z informacji tej wynika, że na terenie nieruchomości powoda ma powstać ciąg komunikacyjny - ulica biegnąca wzdłuż torów kolejowych. Zdaniem powoda nakazanie ustawienia w tym miejscu ekranu dźwiękochłonnego "nie znajduje uzasadnienia i narazi pozwanego na niewspółmierne do efektu koszty". IV. Pozwany twierdzi, że zasądzenie na rzecz powoda zapłaty kwoty zł. tytułem wymiany okien nie zostało poparte dowodami, a jedynie opinią biegłego. Jednocześnie pozwany zauważa, że hałas (który faktycznie w tym miejscu występuje) z roku na rok jest coraz mniejszy - na skutek mniejszego niż w latach 80. natężenia ruchu kolejowego. Pozwany pisze w apelacji: "zdziwienie pozwanego budzi fakt, że w latach 1984 - 1995, tj. od chwili gdy powód stał się właścicielem spornej części nieruchomości do czasu pierwszego pisma powoda do pozwanego, powód nie powiadomił pozwanego, że on jest właścicielem oraz, że odczuwa ujemne skutki związane z sąsiedztwem Kolei". Poznań, dnia 25 listopada 2002 roku Odpowiedź na apelację w sprawie: N. c/a PKP Sygn. akt … Wydział Cywilny Sądu Apelacyjnego ul. Trójpole 21 61-693 Poznań W imieniu powoda z powołaniem się na pełnomocnictwo w aktach sprawy, w odpowiedzi na apelację pozwanego Polskich Kolei Państwowych z dnia 21 października 2002 roku, wnoszę o: I. oddalenie apelacji pozwanego Polskich Kolei Państwowych w całości, II. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie złotych UZASADNIENIE I. Apelacja pozwanego PKP jest całkowicie bezzasadna i powinna być oddalona w całości. Pozwany zarzuca niezgodność ustaleń faktycznych Sądu I instancji z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Granice swobodnej oceny dowodów wyznaczają trzy czynniki: logiczny, ustawowy oraz ideologiczny. Czynnik logiczny oznacza, że są ma obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków logicznie prawidłowych. Między wnioskami sądu, które wyprowadza on przy ocenie poszczególnych dowodów, nie mogą istnieć sprzeczności1. Zdaniem powoda, Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił stawkę wynagrodzenia za korzystanie z części nieruchomości przez pozwanego na poziomie 5 zł/m2 gruntu. Stanowisko Sądu wynika z prawidłowej oceny opinii biegłego która pod względem merytorycznym nie budzi żadnych zastrzeżeń. Dowód: opinia biegłego z 2 grudnia 1999 roku, w aktach sprawy. Wprawdzie pozwany zgłosił do niej zastrzeżenia, ale równocześnie nie wystąpił z inicjatywą dowodową w tym zakresie. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z faktów wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Skoro strona pozwana nie powołała żadnego konkretnego środka dowodowego, który miałby podważyć opinię biegłego Sąd nie miał obowiązku jej wyręczania, zwłaszcza, że była ona zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 5 listopada 1997 roku (III CKN 244/97, OSNC 3/98/52) przyjął, że możliwość dopuszczenia dowodu niewskazanego przez strony, nie oznacza, że Sąd obowiązany jest zastąpić własnym działaniem bezczynność strony. Strona pozwana, dopiero w apelacji wskazała, że podstawą jej twierdzeń kwestionujących wysokość stawki wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda, są informacje uzyskane od "innych biegłych sądowych". Powyższe twierdzenia strony pozwanej powinny zostać pominięte zgodnie z przepisem art. 381 kpc, który stanowi, że Sąd II instancji może pominąć nowe fakty lub dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem I instancji2. Wobec powyższego, apelacja pozwanego jest w tej części bezzasadna i powinna zostać oddalona. II. Pozwany zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 233§1 kpc, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na pominięciu dowodu z zeznań świadka Zdaniem powoda, Sąd decydując o dopuszczeniu dowodu przedstawionego przez stronę procesową, powinien rozważyć, czy dany fakt ma istotne znaczenie dla sprawy (art. 227 kpc). Istotność ta wynika z przedmiotu postępowania i wiąże się z twierdzeniami faktycznym stron. Powoływane fakty winny mieć znaczenie prawne. Selekcji faktów dokonuje sąd, uwzględniając zasadę prawdy materialnej i zasadę kontradyktoryjności. W ostatecznym wyniku istotność faktu jest oceniana przez sąd z punktu widzenia prawa materialnego. Oświadczenie wbrew stanowisku strony pozwanej, nie miało istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Niesporna między stronami była okoliczność, ze powodowi przysługuje prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Twierdzenia iż powód doskonale wiedział, że część nieruchomości o powierzchni 120 m2 była za zgodą poprzedników obecnego właściciela we władaniu pozwanego, nie mogły mieć istotnego znaczenia dla podważenia zasadności powództwa w przedmiocie wydania nieruchomości z uwagi na przysługujące powodowi prawo własności. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji okoliczność ta "nie ma żadnego przełożenia na leżące po stronie powoda oczywiste prawo własności". Również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 27 sierpnia 1970 roku (II CR 377/70, nie pub.; akceptowane przez "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego" Wydawnictwo Prawnicze W-wa 1999 r., przyjął, iż nie jest uchybieniem procesowym pominięcie dalszych dowodów, gdy w świetle zebranego materiału istotne okoliczności stały się między stronami niesporne, a dalsze dowody miałyby jedynie służyć naświetleniu okoliczności towarzyszących, nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem powoda w tej części apelacja jest bezzasadna i powinna zostać oddalona. III. W ocenie powoda, całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 328 § 2 kpc, poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Sąd ten odmówił wiarygodności oświadczeniu świadka Według powoda, Sąd I instancji nie odmówił wiarygodności oświadczeniu tylko postanowił oddalić wniosek strony pozwanej o jej przesłuchanie w charakterze świadka, z uwagi na nieistotność tych zeznań w sprawie. O braku istotności oświadczenia oraz o stanowisku Sądu I instancji w tym zakresie, zawartym w uzasadnieniu wyroku była mowa w punkcie II niniejszego pisma. Apelacja pozwanego w tej części jest bezzasadna i powinna zostać oddalona. IV. W ocenie powoda, jako zupełnie gołosłowny, należy uznać zarzut pozwanego, że Sąd I instancji niesłusznie przyjął, iż strona pozwana wykazywała bierność w regulowaniu stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości. W szczególności należy zaprzeczyć twierdzeniom pozwanego, że dowodem na jego pozytywne działanie w kierunku wykupu nieruchomości, było kilkukrotne zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na prowadzone pertraktacje ugodowe. Niesporna jest wprawdzie okoliczność, iż Sąd I instancji kilkakrotnie zawiesił postępowanie sądowe na zgodny wniosek stron, ale za każdym razem podejmowała decyzję o jego podjęciu na żądanie strony powodowej. Pozwany nie dotrzymywał bowiem warunków prowadzonych pertraktacji i w uzgodnionym przez strony terminie nie podejmował żadnych działań mających na celu wykup nieruchomości powoda. Dowód: 1. wniosek powoda z r., w aktach sprawy, 2. pismo powoda z r., w aktach sprawy. Jak słusznie przyjął Sąd I instancji, takie działanie pozwanego i jego poprzednika (przedsiębiorstwa państwowego) było wykorzystywaniem pozycji monopolisty na rynku i zasługiwało na ochronę w świetle przepisów prawa. Apelacja pozwanego w tej części jest bezzasadna i powinna zostać oddalona. V. Nie do zaakceptowania jest również stanowisko zajęte przez pozwanego w apelacji, iż Sąd I instancji orzekł w pkt. II i III wyroku niezgodnie z opiniami biegłych i Sąd Okręgowy uznał za wiarygodną opinię biegłych w zakresie, w jakim wskazali oni, że "uwolnienie" spornej części nieruchomości spowoduje, że będzie ona mogła być wykorzystywana przez powoda jedynie w ograniczonym zakresie. Jednocześnie Sąd ten wskazał, że "takie ograniczenia nie mogą przekładać się na brak ochrony posiadanego przez powoda prawa jej własności i legalizować działania powoda". Zdaniem powoda, stanowisko Sądu I instancji jest słuszne w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brzmienia przepisu art. 140 kpc. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 20 kwietnia 1993 roku (OTK I/93, stwierdził, że prawo własności traktowane jest w naszym systemie prawnym jako prawo podmiotowe o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami - jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy. Również Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, stanowi, że każda osoba fizyczna ma prawo do poszanowania swojego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę. Z całą pewnością nie można uznać bezprawnego działania pozwanego, który samowolnie zajął przedmiotową nieruchomość i przez wiele lat nie wykazywał chęci prawnego uregulowania zaistniałej sytuacji, jako zasługujące na ochronę w świetle przepisów prawa. Zgodnie z przepisem art. 321 § 1 kpc są nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, oraz zasądzać ponad żądanie. Skoro żądanie powoda w zakresie budowy ekranu dźwiękochłonnego jest uzasadnione co do zasady, niesłuszny jest zarzut pozwanego, iż Sąd I instancji orzekł niezgodnie z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w postaci opinii biegłego Sąd wskazał, że autor opinii sugerował - jako mającą spełnić swój cel - wysokość tego ekranu równą 5 m; skoro jednak powód domagał się w wysokości równej 3 m znalazło to wyraz w rozstrzygnięciu. Apelacja pozwanego w tej części jest bezzasadna i powinna zostać oddalona. VI. Pozwany w apelacji zarzucił również, iż zasądzenie na rzecz powoda kwoty złotych tytułem wymiany okien nie zostało poparte żadnymi dowodami. Sąd I instancji, w ocenie powoda, prawidłowo przyjął, iż okoliczność powyższa wynika z opinii biegłego która była poprzedzona wizją lokalną. Dowód: opinia biegłego z 2 grudnia 1999 roku w aktach sprawy. Stanowisko Sądu jest uzasadnione szczególnie w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazującego, że zastrzeżona dla sądu swobodna ocena dowodów nie opiera się na ilościowym porównaniu przedstawionych przez strony i biegłych spostrzeżeń oraz wniosków, lecz na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym3. Zdaniem powoda apelacja pozwanego jest w całości bezzasadna i powinna zostać oddalona. VII. Koszty zastępstwa adwokackiego w tej sprawie, wynikają z zawartej umowy pomiędzy Adwokacką Spółką Partnerską a powodem i znajdują pełne oparcie w normie prawnej wynikającej z § 13 w związku z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( z 2002 , nr 163, poz. 1348). (adwokat Tomasz Guzek) Przypisy: 1 orz. SN z r., II URN 175/79, OSNC 10/80/200; "Granice sędziowskiej swobodnej oceny dowodów" BMS 1961 r., nr 7-8. 2 tak też "Nowy środek odwoławczy: apelacja", PS 1993, nr 6, s. 48 3 orz. SN z r., II URN 175/79, OSNCP 10/80/200 Materiał archiwalny oparty o przepisy prawa obowiązujące w dniu jego sporządzenia. Adwokacka Spółka Partnerska Grzybkowski Guzek Jackowski nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystywane treści. Powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz m.in. kwoty 179.447,04 zł tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w okresie od marca 2010 r. do kwietnia 2013 r. Pozwany twierdził, że żądanie powoda jest bezpodstawne, bowiem strony łączyło w tym okresie ustne porozumienie na podstawie, którego pozwany mógł Po opublikowaniu porady zatytułowanej Kara umowna za bezumowne korzystanie z lokalu otrzymałem już kilka zapytań o to, jak wygląda wobec tego wzór wezwania do zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Może brzmieć na przykład tak: PRZEDSĄDOWE WEZWANIE DO ZAPŁATY W związku z bezumownym korzystaniem przez Państwa z lokalu pod adresem … od dnia … do dnia … niniejszym na podstawie art. 18 Ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego wzywam do zapłaty odszkodowania w kwocie … stanowiącego równowartość czynszu za ten okres ustalonego w umowie najmu z dnia … Zapłaty należy dokonać w ciągu 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, na mój rachunek bankowy: … W przypadku nieodnotowania pełnej zapłaty w wyżej określonym terminie skieruję dochodzenie tego roszczenia na drogę sądową bez ponownego wzywania do zapłaty. Podpis Przeczytaj też: Wezwanie do zapłaty czynszu najmu – wzór Bezpłatne porady: poczta@

Z ustawieniem na cudzej nieruchomości urządzeń przesyłowych łączą się dwa typy roszczeń przysługujących właścicielowi nieruchomości, tj. roszczenie o ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem oraz roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez przedsiębiorstwo przesyłowe.

Wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości należy się właścicielowi w przypadku, kiedy oddał ją innej osobie w najem lub dzierżawę. Z kolei za bezumowne korzystanie z nieruchomości przysługuje mu odszkodowanie odpowiadające rynkowej stawce czynszowej. W jakich sytuacjach właściciel może się domagać wynagrodzenia? Jakie skutki podatkowe powoduje odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości? Wyjaśniamy poniżej. Kiedy przysługuje odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości? Zgodnie z art. 224 § 2 Kodeksu cywilnego (kc) od chwili, w której „samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest również zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył”. Takie same obowiązki względem właściciela ciążą na posiadaczu działającym w złej wierze. Oznacza to, że obok roszczeń windykacyjnych, właściciel może dochodzić od podmiotu, który korzystał z nieruchomości również wynagrodzenia z tego tytułu. Kiedy następuje przedawnienie roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości? Co do zasady roszczenie to ulega przedawnieniu z upływem ogólnego 10-letniego terminu przedawnienia. Inaczej będzie w przypadku wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, którą właściciel wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 maja 2017 roku (sygn. akt III CZP 5/17) wskazał, iż „roszczenie osób fizycznych – wspólników spółki cywilnej, którzy na nieruchomości wchodzącej w skład ich majątku wspólnego prowadzą hotel, o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości w związku z przebiegiem przez nią gazociągu należącego do przedsiębiorcy przesyłowego przedawnia się w terminie trzech lat”. Do przedmiotowego roszczenia ma zastosowanie 3-letni termin przedawnienia z uwagi na jego związek z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu Najwyższego konieczność tolerowania stanu rzeczy, ograniczającego korzystanie w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej z nieruchomości wspólnej w pełnym zakresie ich właścicielskich uprawnień prowadzi do uznania, że dochodzone roszczenie pozostaje w funkcjonalnym związku z prowadzoną przez wspólników spółki cywilnej działalnością Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2017 roku (sygn. akt III CZP 5/17)„Związek roszczenia z działalnością gospodarczą polega przede wszystkim na tym, że roszczenie łączy się zazwyczaj z czynnościami prawnymi dokonywanymi w toku prowadzenia tej działalności gospodarczej; jak podnosi się jednak w literaturze, nie musi to być związek bezpośredni i nie należy go zawężać do czynności ściśle związanych z aktywnością podmiotu gospodarczego. Poza tym wskazuje się, że roszczenia wynikające z czynności umożliwiających samo prowadzenie działalności gospodarczej (np. najem, dzierżawa pomieszczeń, zakup maszyn i urządzeń) także należy wiązać z prowadzeniem działalności gospodarczej”. Przykład 1. Spółka „ Gościniec” Sp. z o. o. prowadzi działalność hotelarską. Na nieruchomości będącej własnością spółki, w części na której znajduje się hotel, bez zgody spółki, właściciele sąsiedniej działki urządzili parking, utwardzając jej nawierzchnię. W związku z tym, że bezumowne korzystanie dotyczy nieruchomości, która służy właścicielowi do prowadzenia działalności gospodarczej, okres przedawnienia wynosi 3 lata. Oznacza to, że spółka może żądać od sąsiadów wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości za 3 lata wstecz (od dnia wniesienia pozwu). Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości - jak ustalić wysokość? W orzecznictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym, o wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy decydują rynkowe stawki czynszowe oraz czas trwania tego stanu rzeczy. (por. wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2000 roku, sygn. akt IV CKN 5/2000, wyrok SN z dn. 15 września 2005 roku, sygn. akt II CK 61/2005). Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 10 lipca 1984 roku (III CZP 20/84) mającej moc zasady prawnej, stwierdził, iż „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkaniowego przez najemcę, który utracił tytuł prawny do dalszego zajmowania lokalu lub przez innego użytkownika lokalu bez tytułu, powinno odpowiadać należnościom za najem danego lokalu; nie wyłącza to odpowiedzialności najemcy lub innego użytkownika za szkodę na zasadach ogólnych”. Czy otrzymane odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości jest opodatkowane podatkiem dochodowym? Podstawą opodatkowania w podatku dochodowym jest dochód, przez który należy rozumieć przychód (przysporzenie majątkowe) pomniejszony o koszty uzyskania przychodu i inne odliczenia od dochodu. Ustawa o PIT nie wskazuje wprost, czy wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy stanowi dochód będący podstawą opodatkowania bądź podlegający zwolnieniu. W art. 12 ust. 1 ustawy o PIT zawarto katalog przysporzeń, które uznawane są za przychód. Do źródeł przychodu należą w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne. Z powyższego wynika, iż otrzymane odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości jako wartość pieniężna stanowi przychód właściciela nieruchomości. W ustawie o PIT odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie zostało wprost wymienione jako przychód wolny od opodatkowania. Jednakże wspomniana ustawa przewiduje zwolnienie podatkowe odszkodowań otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej. Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy zasądzone i otrzymane wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości będzie zwolnione podatku? Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT wolne od podatku są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku, lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody. Z treści przywołanego przepisu wynika, iż do zastosowania zwolnienia konieczne jest spełnienie następujących warunków: otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem innym niż wynikające z przepisów ustaw lub wydanych do nich aktów wykonawczych, musi zostać otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej oraz nie może dotyczyć sytuacji objętych wyłączeniem z jego dyspozycji, czyli otrzymane świadczenie nie może być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem otrzymanym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczącym korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody. Zagadnienie to było przedmiotem interpretacji podatkowej. W ocenie organu podatkowego, zawartej w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 października 2014 roku (nr IPPB1/415-960/14-2/AM), przyznana kwota nie stanowi odszkodowania, lecz jest to taki sam przychód, jaki uzyskałby podatnik, gdyby np. zawarła umowę dzierżawy. Stanowisko to podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2018 roku (II FSK 1544/16), stwierdzając, iż „kwoty uzyskane z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy w świetle przepisów prawa cywilnego nie mogą zatem być uznane za odszkodowanie. W świetle przepisów Kodeksu cywilnego, przysługujące na mocy art. 224 § 2 i art. 225 tej ustawy, od samoistnego posiadacza wynagrodzenie, nie jest naprawieniem szkody wyrządzonej właścicielowi lecz zapłatą za korzystanie z jego rzeczy, którą posiadacz musiałby uiścić właścicielowi, gdyby jego posiadanie oparte było na istniejącej podstawie prawnej”. Czy odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości jest opodatkowane podatkiem VAT? Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają w szczególności odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (Polski). Za usługę opodatkowaną podatkiem VAT nie uznaje się czynności, które nie były przedmiotem umowy. W związku z tym wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie może być utożsamiane z należnością za wykonanie Izby Skarbowej w Poznaniu Ośrodek Zamiejscowy w Pile z dnia 22 grudnia 2006 roku (P1-P-443/0007/06/Z)„żeby uznać daną czynność za opodatkowaną, pomiędzy stronami umowy musi istnieć wzajemny stosunek zobowiązaniowy oznaczający, że jeden podmiot, w zamian za wynagrodzenie, zobowiązany jest do spełnienia na rzecz innego podmiotu określonego świadczenia. Nie podlegają, w związku z tym, opodatkowaniu czynności, które następują wbrew woli świadczeniodawcy, poza przypadkami wyraźnie w ustawie wskazanymi (np. przeniesienie z nakazu władzy publicznej - pkt 1 ustawy)”. Jak wynika z powyższego, właściciel za korzystanie z nieruchomości bez jego zgody może żądać od posiadacza odszkodowania odpowiadającego rynkowej stawce czynszowej. Należy jednak pamiętać, że od uzyskanej z tego tytułu kwoty pieniężnej, należy zapłacić podatek dochodowy. Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie jest natomiast opodatkowane podatkiem VAT. Przykład 2. Spółka „Gościniec” Sp. z o. o. prowadzi działalność hotelarską. Na nieruchomości będącej własnością spółki, w części na której znajduje się hotel, bez zgody spółki, właściciele sąsiedniej działki urządzili parking, utwardzając jej nawierzchnię. Sąd zasądził na rzecz spółki wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości w wysokości 10 000 zł. Właściciele dobrowolnie nie wykonali zobowiązania. Egzekucja okazała się bezskuteczna. W tej sytuacji spółka nie uzyskała dochodu, ponieważ nie otrzymała zasądzonego odszkodowania. Brak jest zatem podstawy do naliczenia podatku dochodowego i VAT.

Niniejszy artykuł omawia skomplikowaną kwestię konstrukcji powództwa dotyczącego odszkodowania za bezumowne korzystanie z gruntu. Jest to bardzo złożona i trudna problematyka, która uwidacznia wiele praktycznych problemów przy konstrukcji pozwu, począwszy od przyjęcia właściwej podstawy prawnej, a także biorąc pod uwagę tak istotną kwestię, jak odpowiedni dobór twierdzeń

„B” sygn. akt …………………………… XII Wydział Cywilny Sądu Okręgowego w ……………………… W imieniu powoda, z powołaniem się na pełnomocnictwo w aktach sprawy, w odpowiedzi na pismo pozwanego z dnia ……………………… roku, na podstawie art. 161 kpc, składam załącznik do protokołu rozprawy oraz: wnoszę i wywodzę jak dotychczas. Uzasadnienie I. W piśmie z dnia …………………… roku pozwany przyznaje, iż jest wyłącznie dzierżycielem nieruchomości, a własność nieruchomości należy do powoda. Tym samym zarzut zasiedzenia podniesiony w tym samym piśmie jest niezrozumiały, a argumentacja niespójna logicznie. II. W swoim piśmie pozwany podtrzymuje pogląd wyrażony w sprawie, stwierdzając, iż to Skarbowi Państwa, a nie powodowi, przysługuje wyłączne prawo do żądania odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości, a tym samym powód nie ma legitymacji czynnej w procesie. Ten pogląd należy uznać za błędny. Na podstawie art. 230 kc w zw. z art. 224 kc powodowi, jako właścicielowi nieruchomości przysługują roszczenia uzupełniające w stosunku do roszczenia windykacyjnego w stosunku do pozwanego - jej dzierżyciela. Zgodnie z art. 230 kc roszczenia wymienione w art. 224 kc byłyby wyłączone jedynie, gdyby co innego wynikało z przepisów regulujących stosunek między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym. Powoda nie łączy z pozwanym żaden stosunek prawny uregulowany w przepisach szczególnych, w tym stosunek oparty na użytkowaniu. Kwestia, komu należne jest wyegzekwowane przez powoda, jako właściciela nieruchomości, od pozwanego odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, a w szczególności czy odszkodowanie to jest należne potencjalnemu użytkownikowi nieruchomości, może być przedmiotem późniejszego ewentualnego sporu pomiędzy właścicielem a użytkownikiem. Powód podtrzymuje swoje twierdzenia i wywodzi, iż przysługuje mu legitymacja czynna w sporze i nawet w wypadku, gdyby nieruchomość była oddana w użytkowanie, powodowi jako właścicielowi nieruchomości przysługuje prawo do żądania odszkodowania za bezumowne z niej korzystanie. III. Za chybione należy uznać argumenty przytaczane przez pozwanego wywodzącego swoje uprawnienia od Skarbu Państwa, jako użytkownika nieruchomości. Pozwany przyznał, iż prawo użytkowania przysługujące Skarbowi Państwa zostało z księgi wieczystej prowadzonej dla spornej nieruchomości kw nr ………… prawomocnie wykreślone. Okoliczność powyższa jest więc w sprawie bezsporna. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, domniemywa się, że prawo wykreślone z księgi wieczystej nie istnieje. Domniemanie to może być obalone poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwnego1. W toku postępowania pozwany nie podjął nawet próby przedstawienia żadnych dowodów obalających to domniemanie. Z pewnością nie są nimi decyzja Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego w …………… z dnia …………………… roku oraz wyrok NSA uchylający decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Urzędu. Wskazane akty administracyjne mogą być co najwyżej dowodem, iż prawo użytkowania spornej nieruchomości przeszło w 1950 roku na Skarb Państwa. Nie mogą natomiast być dowodem na okoliczność, iż użytkowanie istnieje nadal po 1950 roku. Należy więc uznać, iż nieruchomość należąca do powoda nie jest obciążona prawem użytkowania, a pozwany bezumownie korzysta z nieruchomości. Chybionym jest argument pozwanego, iż to powód powinien przedstawić dowód na okoliczność, iż prawo wygasło. Za jego wygaśnięciem przemawia bowiem, nieobalone przez pozwanego, domniemanie z art. 3 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Bez znaczenia jest podstawa prawomocnego wpisu – wykreślenia prawa użytkowania z księgi wieczystej. W wypadku, gdyby Skarb Państwa uznał, iż wskutek tego orzeczenia został naruszony jego interes prawny, mógł on zaskarżyć wskazany wpis lub wnieść o wznowienie postępowania w sprawie wpisu. W żadnym wypadku prawomocne orzeczenie o wykreśleniu prawa użytkowania z księgi wieczystej nie może być skutecznie kwestionowane w niniejszym postępowaniu. IV. Nawet w wypadku udowodnienia, iż Skarb Państwa jest nadal użytkownikiem spornej nieruchomości, należy wskazać, iż pozwanemu nie przysługuje uprawnienie do zajmowania spornej nieruchomości. A/ Pozwany twierdzi, iż Skarb Państwa jako użytkownik spornej nieruchomości na podstawie decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 17 listopada 1950 roku, sygn. akt …………………, powierzył wykonywanie użytkowania pozwanemu. Tymczasem jak wynika z treści wspomnianej decyzji Minister wyraził zgodę na wyłączenie na podstawie art. 12 ust. 2 dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich spornej nieruchomości spod zarządu nieruchomości komunalnych jako nieruchomości opuszczonej i przekazanie jej w bezpośredni zarząd i użytkowanie „B”. Dowód: decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 17 listopada 1950 roku, sygn. akt …………… w aktach sprawy. Pozwanym w niniejszej sprawie, zajmującym bezumownie nieruchomość powoda, jest „B”. Jak pozwany sam wskazał jest on partią polityczną zgłoszoną do ewidencji partii politycznych w dniu …………………… roku. Dowód: wyciąg z księgi ewidencji partii politycznych w aktach sprawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o partiach politycznych partia polityczna uzyskiwała osobowość prawną z chwilą zgłoszenia jej do ewidencji prowadzonej przez Sąd Wojewódzki w Warszawie. Należy uznać, iż pozwane „B” powstało jako partia polityczna w dniu ……………… roku. Pozwany nie mógł być więc podmiotem praw i obowiązków powstałych w 1950 roku. Pozwany nie udowodnił nadto okoliczności sukcesji po podmiocie, od którego swe prawa wywodzi – po „B”. Bez znaczenia są przy tym ideowe korzenie pozwanej partii, do których nawiązuje w swojej retoryce wyborczej. Należy uznać za odpowiadający również niniejszemu stanowi faktycznemu, utrwalony pogląd orzecznictwa odnoszący się do fundacji utworzonych po 1990 roku a odwołujących się do fundacji przedwojennych, zgodnie z którym „ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203) tworzy nowy stan prawny i nie stanowi żadnego pomostu między fundacjami zniesionymi dekretem z roku 1952, a nowo tworzonymi w oparciu o ustawę o fundacjach z roku 1984. Oznacza to trwałą utratę bytu prawnego tych pierwszych”2. W konsekwencji należy stwierdzić, iż pozwanemu „B” nie przysługują żadne uprawnienia w stosunku do spornej nieruchomości. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, iż takie uprawnienia, zdaniem pozwanego, mogły przysługiwać wcześniej „B”. B/ Należy wskazać, iż „B” nie przysługiwały żadne prawa w stosunku do nieruchomości należącej do powoda. Dla uzasadnienia twierdzenia, iż użytkowanie spornej nieruchomości zostało powierzone „B” pozwany powołuje decyzję Ministra Gospodarki Komunalnej wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 dekretu z 1946 roku. Powyższe stanowisko jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 12 ust. 2 wymienionego dekretu majątki opuszczone zostaną przekazane w zarząd właściwym ze względu na rodzaj danego majątku ministerstwom lub organom samorządu terytorialnego. Za zgodą właściwego ministra majątki te mogą być ponadto oddawane w bezpośredni zarząd i użytkowanie instytucjom użyteczności publicznej, instytucjom spółdzielczym, społecznym, organizacjom kulturalnym i oświatowym oraz organizacjom pomocy dla grup ludności szczególnie prześladowanych przez Niemców. Jak ustalił prawomocnym wyrokiem z dnia ……………… roku, sygn. akt ………… Sąd Najwyższy, sporna nieruchomość nie była w roku 1950 majątkiem opuszczonym w rozumieniu art. 1 i 12 ust. 2 dekretu, wobec czego powołanie się przez pozwanego na ustanowienie na rzecz ZSL bezpośredniego zarządu i użytkowania na nieruchomości w trybie art. 12 ust. 2 dekretu jest błędne i nieuzasadnione. Należy zwrócić uwagę, iż przedstawiona przez pozwanego decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej to akt administracyjny, na podstawie którego Minister wyraża zgodę na oddanie nieruchomości stanowiącej własność powoda w bezpośredni zarząd i użytkowanie „B”. Do przekazania w bezpośredni zarząd i użytkowanie niezbędny był również sam akt takiego przekazania. Pozwany nie przedstawił żadnego dowodu, potwierdzającego, iż miał miejsce fakt przekazania nieruchomości w bezpośredni zarząd i użytkowanie „B”. Nie jest nim z pewnością załączony do pisma protokół zdawczo-odbiorczy, który może dokumentować jedynie faktyczne przejście bezpośredniego władztwa nad nieruchomością, a nie przekazanie nieruchomości w bezpośredni zarząd i użytkowanie partii. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na art. 12 ust. 4 dekretu dopełniający normę prawną wynikającą z art. 12 ust. 2, który wskazuje, że przejęcie przez właściwe ministerstwo lub organ samorządu terytorialnego majątków wymienionych w ust. 2 [majątków opuszczonych] oraz oddanie ich w zarząd i użytkowanie instytucjom określonym w tymże ustępie, tudzież oddanie tych majątków w najem lub dzierżawę nie narusza wynikających z art. 15, 16 i 17 praw osób, którym ma być przywrócone posiadanie. Tym samym ustawodawca podkreślił konieczność poszanowania praw właścicieli, którym, zgodnie z art. 15 dekretu, należy przywrócić posiadanie majątku na ich wniosek. Korzystanie z nieruchomości po złożeniu przez właściciela nieruchomości wniosku o jej wydanie stanowi bezumowne i bezprawne korzystanie z nieruchomości i nie może być uznane za wykonywanie prawa bezpośredniego zarządu i użytkowania. Przekazanie władztwa nieruchomości na rzecz „B” nie mogło nastąpić również w trybie art. 12 ust. 1 dekretu, zgodnie z którym Okręgowy Urząd Likwidacyjny po skontrolowaniu i przejęciu majątku według inwentarza i bilansu otwarcia, sporządzonego przez władze sprawujące tymczasowy zarząd, przekazuje majątki, przechodzące z mocy art. 2 ust. 1 i 4 na własność Skarbu Państwa lub osób prawnych prawa publicznego [majątki poniemieckie], w zarząd właściwym ze względu na rodzaj majątku ministerstwom lub organom samorządu terytorialnego albo organom innych osób prawnych prawa publicznego ze szczególnym uwzględnieniem interesów osadnictwa i repatriacji. Przepis ten dotyczy wyłącznie majątków poniemieckich przejmowanych na własność Skarbu Państwa. Nie można przekazać na jego podstawie zarządu majątku, którego użytkowanie (a nie własność) przeszło na Skarb Państwa na podstawie art. 2 dekretu. Zarząd w trybie art. 12 ust. 1 dekretu powinien być przekazany przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, co w spornym przypadku nie nastąpiło. Ponadto „B” nie można uznać za ministerstwo, organ samorządu terytorialnego albo organ osoby prawnej prawa publicznego. Tym samym również art. 12 ust. 1 dekretu nie był podstawą władania przez „B” sporną nieruchomością. V. Nieuzasadnione są zarzuty pozwanego dotyczące wadliwego doręczenia pozwu, a także terminu, od którego należne są odsetki za opóźnienie w płatności. Pozwany został wezwany do zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości należącej do powoda w dniu ……………… roku, z wyznaczonym przez powoda terminem zapłaty odszkodowania do dnia ………………… roku. Roszczenie powoda pozostaje w związku z działalnością Zarządu Wojewódzkiego „B”. Zarząd ten zgodnie ze Statutem „B” prowadzi bieżącą politykę „B” na terenie województwa (art. 51 b statutu) oraz prowadzi gospodarkę finansową wojewódzkiej organizacji „B” (art. 51 f statutu). To Zarząd Wojewódzki „B” jest więc, zgodnie ze statutem partii, organem uprawnionym i zobowiązanym do wykonywania działań związanych z zapłatą należnego powodowi odszkodowania. Nie ma żadnego przepisu, który nakazywałby kierowanie wezwania na adres siedziby organów naczelnych partii politycznej, a jak wskazał Sąd Najwyższy, „wezwanie do wykonania świadczenia nie wymaga żadnej szczególnej formy, wystarczy jeśli wierzyciel wyrazi w sposób dostateczny przez swoje zachowanie swoją wolę, aby dłużnik spełnił świadczenie (art. 60 Wezwanie pozwanego z dnia 14 listopada 2001 roku skierowane na adres Zarządu Wojewódzkiego PSL należy uznać za spełniające wymóg wskazany w art. 455 kc. Należy wskazać, iż pozwany bezpodstawnie przyjmuje datę ………………… roku jako datę, od której pozostaje w opóźnieniu. Pozew został doręczony pozwanemu w siedzibie w ……………… w styczniu 2003 roku, a pozwany wdał się w spór pismem z dnia …………………… 2003 roku. VI. Za chybione należy uznać zarzuty pozwanego dotyczące 3-letniego terminu przedawnienia roszczenia. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem „roszczenie właściciela z tytułu bezumownego korzystania z jego rzeczy ulega 10-letniemu przedawnieniu”4. Termin ten stosownie do art. 119 kc nie może być skracany ani przedłużany. Tym samym roszczeniu z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości powód nie mógł nadać charakteru roszczenia okresowego, na co błędnie wskazuje pozwany. Za bezzasadny należy uznać zarzut dotyczący daty 25 lutego 2003 roku jako terminu, od którego liczony jest termin przedawnienia roszczenia powoda. Czynnością przerywającą termin przedawnienia jest bowiem nie doręczenie pozwu, lecz jego wniesienie, co nastąpiło w dniu …………… roku. Niezależnie od powyższego należy przypomnieć pozwanemu, iż w sprawie toczyło się postępowanie z wniosku powoda o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej. Wniosek w tej sprawie powód złożył w dniu …………………… roku. Wniosek został pozwanemu prawidłowo doręczony, pozwany w postępowaniu uczestniczył, brał udział w wyznaczonych posiedzeniach i składał pisma procesowe. Dowód: akta sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w ……………, II Wydział Cywilny, sygn. akt …………………. Niezasadne jest również powołanie się pozwanego na art. 229 kc. Przepis ten dotyczy jedynie sytuacji zachodzących po zwrocie rzeczy. Rzecz znajduje się nadal we władaniu pozwanego, wobec czego zastosowanie art. 229 kc byłoby nieuzasadnione. VII. Należy nadto zwrócić uwagę na bezzasadne powoływanie się pozwanego na zasady sprawiedliwości oraz zasady wynikające z aksjologii demokratycznego państwa prawnego. „B” - partia wspierająca dawny reżim polityczny, od którego swoje prawa wywodzi pozwany, zajmowała sporną nieruchomość bez tytułu prawnego ponad 50 lat. Skarb Państwa, którego pozwany określa prawnym następcą przedwojennego użytkownika spornej nieruchomości, nabył prawo użytkowania na podstawie dekretu wydanego przez Radę Ministrów i Krajową Radę Narodową z naruszeniem utrwalonej w państwie demokratycznym zasady wyłączności ustawodawczej parlamentu oraz wywodzonej z zasady państwa prawnego, zasady ochrony praw nabytych, zakazującej pozbawiania prawa własności bez wynagrodzenia. Należy uznać, iż to przepisy dekretu, nacjonalizujące bez wynagrodzenia prawo użytkowania należne Spółce ……………, mogą być kwestionowane szczególnie w świetle zasady sprawiedliwości, a ich jedyna legitymizacja może się wiązać z bardzo długim czasem ich obowiązywania. Tym bardziej przepisy tak wątpliwego konstytucyjnie aktu prawnego powinny być wykładane w zgodzie z zasadą pełnej ochrony własności, będącą podstawą ustroju społeczno-gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie. (adwokat Tomasz Guzek) (adwokat Tomasz Grzybkowski)Materiał archiwalny oparty o przepisy prawa obowiązujące w dniu jego sporządzenia. Adwokacka Spółka Partnerska Grzybkowski Guzek Jackowski nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystywane treści. W wyroku z 11 stycznia 2016 r. (sygn. akt III SA/Wa 598/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie jest naprawieniem

Sądy obu instancji uwzględniły żądanie zapłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości, nie zawieszając procesu do czasu rozstrzygnięcia odrębnego wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej. Sąd Najwyższy wyrok uchylił, przede wszystkim właśnie z uwagi na powinność zawieszenia postępowania o zapłatę.

Odpowiedzialność za szkodę w ustawie z 23.04.1964 r. kodeks cywilny – odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości. Kodeks cywilny w art. 415 stanowi, że: „kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia”. Dodatkowo w art. 361 k.c. ustawodawca wskazał granice odpowiedzialności podmiotu

Należy wiedzieć, że pisemne wezwanie do opróżnienia lokalu z rzeczy to jedyne, co może zrobić właściciel mieszkania, bowiem wyłącznym podmiotem, który ma prawo nakazać lokatorowi opuszczenie nieruchomości – jest sąd. Zanim jednak wystąpimy na drogę sądową, możemy naliczyć najemcy odszkodowanie za bezumowne korzystanie z

Pozew dotyczący wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości powinien zawierać: okres bezumownego korzystania z nieruchomości, którego dotyczy żądanie. W pozwie należy także uargumentować wysokość żądanej kwoty, wskazując podstawy wyliczeń- np. stawki rynkowe czynszu najmu. Należy również przedstawić dowody na ^{W takiej sytuacji wspólnota mieszkaniowa będzie uprawniona do naliczenia odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości, a następnie będzie mogła skierować do sądu pozew o zapłatę. Wspólnota mieszkaniowa lub zarządca mogą również skierować do sądu pozew nakazujący usunięcie reklamy, szyldu lub baneru na koszt} ^{#4 Problemy z porzuceniem rzeczy Niestety, może okazać się, że Najemca pozostawił u Ciebie rzecz, której nie był właścicielem (laptop spłacany w leasingu, szafę należącą do babci). Jeżeli masz wątpliwości co do samego zamiaru wyzbycia się rzeczy, powinieneś potraktować rzeczy pozostawione w Twoim lokalu, jako porzucone i to} Wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości przed jej zasiedzeniem. Czy osobie, która utraciła własność w wyniku zasiedzenia, przysługuje wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości za czas poprzedzający datę zasiedzenia od podmiotu, na którego rzecz zasiedzenie nastąpiło?

Korzystanie oraz używanie ponad udział współwłasności rzeczy czy nieruchomości. Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej na tyle, na ile da się to pogodzić z korzystaniem przez innych współwłaścicieli. Za nadmierne korzystanie z rzeczy wspólnej należy się

W poprzednim poście [który przeczytasz tutaj] opisywałam z jakim żądaniem powinieneś zwrócić się do sądu, kiedy przedmiotem spadku jest nieruchomość, która wchodziła w skład majątku wspólnego małżonków. Poniżej zamieszczam wzór wniosku, który jest wnioskiem „trzy w jednym” dział spadku wraz z wnioskiem o podział majątku wspólnego oraz zniesieniem

O tym, czy opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu podlegają opodatkowaniu VAT zależy od okoliczności danej sprawy. W takiej sytuacji należy również ustalić, czy między wynajmującym a najemcą istnieje domniemany stosunek prawny, w ramach którego ponoszone są świadczenia wzajemne. Autopromocja. P5uP.